起因(二)陈贤视角(1 / 2)

</div>

<div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'><h1>起因(二)陈贤视角</h1>

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>水壶烧开意味着什么?

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>gun成了一锅!

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>要溢chu来了!

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>陈贤冷哼一声,整理好衣领下了火车。“这奉天的天还是那么冷。”

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>他并不喜huan冷。

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>仿佛盖上一层白茫茫就能粉饰太平,中场休息。

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>自欺欺人。

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>雪化了路只会更难走,更泥泞。

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>“大帅!”警务员致礼。

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>陈贤淡淡地应一声,“回府。”

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>警务员ca了把汗,大帅太冒险了,瞒着所有人孤shen前往申城。万一有个好歹,他都不敢想。

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>陈贤并不理会警务员的心思,有需要,合适,就zuo,他一向直来直往。

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>“白梅呢?”

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>“白小姐在休息。”

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>“知dao了。”

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>火车到站是凌晨六点,白梅还在睡觉很正常。陈贤不再说话,只是静坐着等车ma抵达陈府。

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>幸亏警务员早就习惯了大帅的单纯,不然一定被大帅的突然沉默吓得不轻。

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>这李家真是,简直疯球,连大帅的送货员都敢杀。现在大帅回来,壶子烧开这么久,都叫到申城了,该提起来了。

</div><div><p style='text-indent:2em padding:0px margin:0px'>白梅确实有点累。

-->>(本章未完,请点击下一页继续阅读)